20210427072123zil0.jpeg

Uiteraard was een dergelijke auto niet bedoeld voor de arbeidersklasse, maar wel voor apparatsjiks en andere VIPs uit de Sovjetwereld. In de jaren ’50 was het aantal bevoorrechten die aanspraak konden maken op het bezit van een auto zeer beperkt. Dus een automobiel van dit kaliber kon enkel bedoeld zijn voor de toplaag van de partij.

20210427072122zil.jpeg

Bij zijn ontwikkeling zijn de ingenieurs duidelijk hun inspiratie gaan halen bij de producten van de kapitalistische vijand. In zijn boek “De auto’s van het Oosten” vertelt Bernard Vermeylen dat de fabriek een Chrysler Imperial en twee Packard Patricians had gekocht. Het product van de Sovjets moest die twee laatsten uiteraard overtreffen: hij moest groter en breder zijn en meer chroom torsen. De ZIL reduceerde een Cadillac tot een zuinig stadswagentje…

20210427072122zil2.jpeg

Op dynamisch vlak moet je geen uitzonderlijke prestaties verwachten: de 6.0-V8 maakt indruk, maar ontwikkelt nauwelijks 200 pk, moet 2,6 ton meezeulen en dat via een automaat met slechts twee verhoudingen. Het model onderging meerdere evoluties tussen 1958 en 1967, maar toch bleef de productie zeer beperkt: er zijn er slechts 112 van gemaakt.

?

Vond je dit artikel interessant en wil je het laatste autonieuws meteen in je mailbox ontvangen? Schrijf je – net als meer dan 300.000 autoliefhebbers – nu gratis in via e-mail: